بخشداری مرکزی

                                                                                

مهدی گل محمدی : بخشدار مرکزی

 

بخش مرکزی با مساحتی  بالغ بر2900 کیلو متر مربع بزرگترین بخش شهرستان بیجار

مهدی گل محمدی بخشدار مرکزی شهرستان بیجار گفت: بخش مرکزی با مسافتی بالغ بر 1/2953 کیلو متر مربع که حدد نیمی از وسعت شعرستان بیجار را در برگرفته است بزرگترین بخش شهرستان محسوب می شود.

وی افزود: بخش مرکزی شهرستان بیجار از شمال به بخش کرانی، از شرق به استان زنجان، از جنوب و جنوب شرقی به بخش چنگ الماس، از غرب به شهرستانن دیواندره و در نهایت از جنوب غربی به شهرستان سنندج محدود می باشد.

گل محمدی خاطرنشان کرد: بخش مرکزی به لحاظ تقسیمات کشوری دارای یک شهر  (توپ آغاج) و پنج دهستان به نام های حومه، سیلتان، سیاه منصور، نجف آباد و خورخوره می باشد.

وی با اشاره به تعداد روستا های این بخش گفت: بخش مرکزی دارای 140 روستا می باشد که از این تعداد 112 روستا دارای سکنه و 28 روستا خالی از سکنه است، که 82 روستابالای 20 خانوار و مابقی زیر بیست خانوار می باشد.

بخشدار مرکزی شهرستان بیجار تصریح کرد: بر اساس سرشماری سال 90، این بخش دارای 18373 نفر جمعیت در قالب 5227 خانوار است.

وی اضافه کرد: بخش مرکزی متشکل از دو قوم کرد زبان که 79 درصد و قوم ترک زبان حدود 30 درصد را تشکیل می دهند که از این تعداد حدود 35 درصد به گویش گروسی و 25 درصد به گویش سورانی 30 درصد به گویش ترکی و 10 درصد مابقی را نیز دو گویش ترک و کرد تشکل می دهند.

گل محمدی  اظهار کرد: از لحاظ مذهبی پیروان مذهب تشیع اکثریت ساکنان بخش مرکزی با حدود 75 درصد و مذهب اهل تسنن نیز با حدود 25 درصد از جمعیت را شامل می شوند.

وی از جاذبه  گردشگری این بخش به مجموعه پل و روستای تاریخی صلوات آباد، زیارتگاه و امامزاده حمزه عرب،  منطقه حفاظت شده بیجار که مهمترین زیستگاه حیوانات وحشی در استان می باشد اشاره کرد.

 گل محمدی به صنایع دستی مردم این خطه اشاره کرد و گفت: مردم هنرمند و هنردوست بیجاری همواره در تولید و خلق صنایع دستی پیشتاز بوده و قالی، قالیچه وگلیم که تعداد زیادی از قالی های قدیمی کردستان که هم اینک در موزه ی بزرگ فرش در داخل و خارج کشور نگهداری می گردد.

بخش دار مرکزی بیجار در پایان به شغل مردمان این منطقه اشاره و بیان داشت: شغل اکثر مردم را کشاورزی و دامداری تشکیل می دهند که بخش کشاورزی آن بیشتر تک محصولی و وابسته به گندم می باشد، تعداد کمی از مردم نیز در کارهای خدماتی مشغول به فعالیت هستند.